دلم هوای بچه گیا کرده

هوای اون اول اولا

راستی خدا، تا حالا شده ازت بپرسم چرا وقتی بچه بودیم دل من واسه نارنگی غنج نمی رفت؟

آ آ آ آ ، چه دنیای قشنگی بود واسه خودشا

یادمه موقع راه رفتن از خجالت سرمو مینداختم پایین و انقد تند تند راه میرفتم که

هه، با سایه خودمم پیش پا می زدم

دارم باخودم فکر می کنم اگه زمان بخواد برگرده کجا واسه خوبه

اوممممممم

اونشبایی که با عروسکم (الناز) واسه دعوای مامان بابا گریه میکردم که خیلی گَس شده برام

نه، اونجاییم که زار زار به خدا می گفتم چرا من خواهر ندارم خیلی تلخ بود

آها

آره

همینجا pause لطفاً

اینجا خوبه، اینجاش خیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ...ـلی خوبه

 دلم می خواد بخوابم و خواب ببینم که تو دوباره دستامو گرفتی

و من بلند بگم بالاخره اومد اونی که باید ...

توو دلم جار بزنم و بگم اومد اونی که میشه شبا باهاش از آسمون ستاره بچینم

و صبحها با لمس دستاش از خواب بیدار شم

اونی که میشه باهاش تصورکردنو تصور کرد

اونی که میشه باهاش توو یه دنیای دیگه بود

یه جای خالی از آدما حتی مجازی

اونی که میشه باهاش رفت

رفت ....

رفت ...

چه رویای قشنگی ساخته بودم

آخ... چه رویاهایی که هیچ وقت نشد

وقتی بهشون فکر می کنم یه حس بهم میگه یه کابوس بود

اما این مورد حتی کابوسم باشه، شیرینه

هووممم

مثله عسل .

می خوام باز برگردم

برگردم به اون روزایی که

اون روزایی که ....

آه، اون روزایی که تا میام ازشون حرف بزنم نفسم می خشکه

آه ...

هیچی از اونروزارو نمی خوام

نمی خوام چیزی بگی

نمی خوام اونچیزایی رو که مدام تکرار می کردی و مثه روز باورشون کردم رو تکرار کنی

بخدا نمی خوام

من فقط

فقط می خوام اون نگاه مهربون برگرده

فقط اون نگاه

اون نگاه که  همه چیزو start زد

آخ ... دلم می خواد این چشما با اون نگاه امن برگرده

برگرده تا شبا کابوسارو از خوابام بچینه

برگرده تا یه دل بیقرار آروم قرار بگیره

برگرده تا شقایق تا من یه بار دیگه سرشو بالا بگیره و یه نفس

هووومم

یه نفس آزاد بکشه

آخ...

می دونم هستی، یه جای همین نزدیکیا

حست می کنم اما خیلی غریب

من عوض میشم، من قول میدم همون که خانومیه سابق باشم

قول میدم وقتی نگام می کنی از خجالتت آب شم و سرمو بندازم پایین

چرا نیستی که دقیقا همین الآن اشکامو باز با گونه هات پاک کنی؟

قول میدم عوض شم تا دوباره دلت واسه سادگیم غنج بره

چرا نیستی تا دوباره حرفامو توو خودم قورت بدم و هی شرممو واسط خودم و نگات کنم؟

تو که مثه خورشید تابیدی رو دنیای سرد و ساکتم چرا شبو مهمون تنهاییم کردی؟

می دونی عزیزی، می دونی از وقتی چشمات مثه قبلا نمی تابه هوای اطاقم

خیلی سرد و تاریکه

می دونی از وقتی دیگه حرفامو باور نداری

از وقتی فکرمو قبل از به زبون آوردن حرفم نمی خونی

از وقتی غریبم کردی

چشمای من مثه ابر بهاره

بگو میای

نه، بگو مثه اونروزا میای

بگو، دوباره با اون لحن امن آرامش بخشت بگو "درست میشه"

بگو میای و دوباره میذاری مثه قبلا شب و نصف شب تا ترسیدم

یه پیام به گوشیت بدم و حس کنم میشه زیر پتوت کز کرد

بگو میشه تا نیازت داشتم پیش خودم لمست کنم

تو منو مثه قبلا باور می کنی، نه؟

اگه باور می کنی پس چرا نیستی ؟

پس چرا من دارم گریه میکنم؟

آخ ... مهربونم تو کجای تنهاییم دراز کشیدی که نمیبینمت؟

آخ.... چقدر اینجا سرده

نوشته شده در یکشنبه 22 شهریور1388ساعت 23:54 توسط شقایق| |